vrijdag 28 oktober 2011

Thirsty Island tot Darwin



Na het dorstige eiland, omdat ze er geen water hebben, volgt de Golf van Carpenteria. Een oversteek van 350 mijl of drie dagen varen, weinig wind, dus de laatste brandstof gaat er aan. Van hieraf zijn we in Northern Territorry, het minst bewoonde , dorre gedeelte van Australie, met voornamelijk Aboriginal, of original settlements. Hier wonen en leven de eerste bewoners van Australie nog altijd op hun traditionele manier. En dit is nu blijkbaar het grote probleem van dit immense land. Veel aboriginals willen zich niet aanpassen aan de 21e eeuw en leven van “den dop”, die ze voldoende vinden. Ze krijgen tevens huur voor het gebruik van delen van hun land, bvb in Gove, hebben de blanken er een immense bauxietmijn, om aluminium te maken, en daarvoor betalen ze dan een jaarlijks huurbedrag, waarvan de ganse omliggende aboriginal community , ruim kan van leven. Velen kiezen dan ook om niet te werken en traditioneel te leven. Wij kunnen en willen geen oordeel vellen, maar dat het niet werkt, dat is duidelijk. Alcohol en incest zijn duidelijk herkenbare problemen, waar niemand in Australie tot op vandaag een oplossing voor gevonden heeft.
Van hieruit hoppen we weer elke dag naar prachtige baaien in een praktisch onbewoonde wereld. We zien opnieuw prachtige roofvogels en enkele krokodillen. Het ongemak van niet meer te kunnen zwemmen weegt niet op tegen de pracht van de natuur. Hier in het noorden dienen we , zoals thuis, meer en meer met stroming rekening te houden. In sommige doorgangen tussen eilanden staat er tot 9 knopen stroom !
De Australische geschiedenis is, vergeleken met de onze, van gisteren. We bezoeken enkele historische plaatsen, vermits vooral de Engelsen, op verschillende plaatsen geprobeerd hebben om een stad te bouwen. Het land was echter op vele plaatsen te dor , de muggen wel maar de aboriginals waren niet altijd blij met hun komst. Na verschillende pogingen liep de “Beagle”, het schip waar eerder Darwin mee vaarde, het huidige Darwin binnen. Vandaar ook de naam.
Darwin , met zijn 100.000 inwoners zou de snelst groeiende stad zijn van gans Australie, met een havencapaciteit die die van Sydney met zijn 6 miljoen inwoners, sterk overstijgt. Tevens is het de “gateway” tot Azie .
We bleven hier een week, vooral om wat reparaties te doen. Ondertussen is het natte seizoen begonnen, en krijgen we bijna elke dag het prachtige schouwspel van de “Thunderstorms”. Prachtige en gigantische bliksems, gevolgd door veel lawaai en windstoten tot 50 knopen. Het gaat allemaal snel voorbij en we geraken er aan gewoon , dus tijd om te vertrekken.
Morgen varen we naar Kupang, West Timor, Indonesie. Een kompleet nieuwe wereld voor ons. Na vier dagen moeten we onze eerste stappen in Azie kunnen zetten, maar dat horen jullie dan wel.

woensdag 5 oktober 2011

1 september 2011 gepasseerd !




Toch een magische datum voor ons. Binnen een jaar moeten we terug zijn. We passeerden eergisteren het meest noordelijke punt van Australie, namelijk Cape York. Ondertussen zijn we 7 oktober en liggen we op Thirsty Island, één van de eilanden in de Torres Strait. Hier wonen Islanders, een speciaal mix van rassen, zeer vriendelijk en behulpzaam. Vandaag wordt het ook Thursday Island genoemd, maar historisch blijkt dit onjuist te zijn. Van Mackey , ons laatste bericht , zijn we elke dag aan het eilandhoppen. Dwz elke morgen vroeg vertrekken , spi op, en vijftig a zestig mijl zeilen tot volgend eilandje of baai om te schuilen voor de nacht. Veel sociaal kontakt is er niet, maar yachties onder elkaar zijn zeer sympatiek en leerzaam. Zo vaarden we een stuk met een koppel dat in Darwin woont en er terug naar op weg is. Morgenochtend gaan we drie dagen varen om de golf van Carpenteria over te steken tot in Gove. Tegen 21 oktober plannen we in Darwin te zijn om er een weekje te blijven. Zoals je kunt zien op een foto, stijgen mijn visserscapaciteiten. Een lekkere Spaanse makreel, gevangen tussen de riffen. Vermits hij veel te groot was voor ons, konden we de helft wisselen voor een prachtig stuk rode tonijn. Dus twee lekkere vissen in één klap. Enkele dagen geleden hebben we ook onze eerste krokodillen zien zwemmen ; het is wel jammer dat we nu zelf geen frisse duik meer kunnen nemen want het is hier heel warm…..

zaterdag 24 september 2011

Foto's tegoed




Zijn onderweg naar Darwin en liggen nu in Coockstown, de laatste voorraad stop voor zo'n 400 zeemijlen. Het volgende mailcontact zal echter maar binnen 1200 zeemijlen zijn, namelijk in Darwin. We konden foto's in Makay niet laden, vandaar dat we het nu proberen.
Tot binnen 1 maand

Foto's tegoed

Zijn onderweg naar

woensdag 14 september 2011

16.183 zeemijlen of Australie

Op 25 augustus is het dan eindelijk zover, onze twee visa zijn in orde en kunnen we vertrekken van Noumea, Nieuw Caledonia, naar Bundaberg, Australie. Wel gemakkelijk dat je dit via internet kunt regelen. Het weer tijdens deze zeven dagen overtocht is weinig stabiel; zon ,regen ,bliksem en wind van 1 t/m 8 beaufort. Zeer vriendelijk onthaal door de burokraten van Bundaberg. Eerst quarantaine, die zelfs alle hout naziet op beestjes, alles wat nog vers is moet afgegeven worden zoals alle melkproducten en eieren. We hadden het natuurlijk al allemaal opgegeten ! Daarna kwam de , opnieuw, zeer vriendelijke douane, die de ganse boot onderzochten. No worries, Australie is nu eenmaal een continent en wij kwamen van de andere kant van de wereld. Niet te vergelijken met de permanente douane controles in Nieuwpoort, notabene controle op boten van mensen die al meerdere jaren in de jachthaven liggen . 2 september varen we Noord (wat nu even zo zal blijven tot de 10e graad) naar Mackay, waar we de WW op het droge zullen zetten voor enkele herstellingen en opnieuw antifouling. We gingen tegen de kaai in Rarotonga, dus er was wat schade aan de achterkant, een schroef staat losjes, de roerkoningen maken teveel lawaai (zoals elke overbodige koning) , er stond water in het achter kompartiment van de bakboordromp, omdat de hechting van de zwemtrap loskwam en de rompen zagen redelijk groen. Over antifouling zal ik later nog wel eens duidelijker zijn. Twee dingen staan vast, ze zijn allemaal zeer beperkt in tijd en kosten veel geld !
We ankeren elke avond op een andere plaats, waar Pearl Bay en Middel Percy Island, ongelooflijk mooi zijn en we prachtige mensen leren kennen. Op 8 september komen we voor de haven van Mackay. We genieten daar van een langdurig spektakel van moeder en kind bultrug , die voortdurend met hun staart het water doen opspatten. Even later liggen we aangemeerd in de jachthaven en drie dagen later gaat ze eruit. We profiteren hiervan om het Eungella National park te bezoeken en op de terugweg een heuse stierenrodeo mee te maken. Van zodra de WW op het land staat, werken we van zonsopgang tot –ondergang, en kan ze er na twee dagen , weer in. Vandaag dus, ligt WW terug in het water en morgenvroeg om 6 u zijn we er weer mee weg. We leven met de zon, van zodra ze opkomt zijn wij er ook en tegen dat ze ondergaat, gaat ook onze pijp uit. De route gaat nu langs de kust van Noordoost en Noord Australie, om tegen eind oktober in Darwin, klaar te zijn voor de oversteek naar Bali. We willen voor het cycloonseizoen weg zijn uit Australie. Tegen dan hoor je meer van ons…. Wij horen ook de onheilspellende berichten over de Somalische piraten, maar daarvoor is het nog te vroeg en er zijn alternatieven, so no worries !

dinsdag 23 augustus 2011

Koken met de kannibalen...Vanuatu !




Westwaarts, een oversteek van 4 dagen en nachten, met als bestemming (speciaal geselecteerd door Jakke), het eiland Tanna.
De verwachtingen zijn hoog, maar de eerste aanblik is minder spectaculair dan verwacht. Enkel doorheen grijze mist verschijnt het eiland. Van een vuurspuwende vulkaan geen glimpje te zien.
We ankeren in de baai voor het dorpje Lenakel, achter de branding van het rif! Dat zullen we 's nachts geweten hebben. Onze mening mag onmiddellijk worden bijgesteld met de aanblik van wat de hoofdstad zou moeten zijn! We zien onze cap vertrekken voor de gebruikelijke administratieve rompslomp.

Ook onze meer ervaren wereldreizigers hebben de indruk dat we hier in een nog primitieve omgeving beland zijn. De westerse cultuur is er na de landing van captain Cook, gevolgd door wrede handelaren en gedreven missionarissen, uiteraard ook niet onbekend. Maar men bezit er nog maar weinig van. Verharde modderwegen, beperkt vervoer (truckpooling is hier een levenswijze), hutten als woning,...

Voormalige kannibalen,...maar gelukkig blijken de locals eerder verlegen en vriendelijk. En verrassend goed in taal. Men spreekt ofwel vlot Frans ofwel Engels, wat de communicatie erg makkelijk maakt. Waarom wie welke taal leert is ons nog niet echt duidelijk.

Onze eerste gids is Remy, franstalig en verkozen gouverneur...of althans toch iets belangrijk. Hij zorgt ervoor dat we een lekker avondmaal voorgeschoteld krijgen en dat we de volgende dag een bezoek mogen brengen aan een traditioneel dorp.
Of de schaars geklede (mannen peniskoker en vrouwen lange strooien rok) bewoners hun welkomstdans enkel nog voor de toeristen opvoeren, is ook iets waar we naar te raden hebben. Wel blijkt dat ze nog primitief en traditioneel in een prachtige omgeving wonen. Een uitgestrekt dorpsplein omgeven door grote banyans en in de diepte, een waterval waar een tarzanscene kan verfilmd worden. (een rol voor Steven?)
De schattige kindjes die er rondlopen zijn camerabewust, ze poseren met plezier voor onze foto's.

Rechtopstaand achteraan in de pickup hobbelen we terug uit de brousse. Bukken voor overhangende takken, zwaaien naar de locals die we passeren (wat ons een pausgevoel oplevert) en een stop in een nederzetting waar "yam" voor ons geprepareerd werd. Onwennig en ietwat stijf in langverleerde klerenmakerszit smaakt de maaltijd geserveerd op plantenbladeren verrassend goed. De gastheer onderhoudt op een rustige manier het gesprek en de rest van de familie zit evenveel naar ons te staren als wij naar hen.

Na de middag wordt het anker gelicht. Steven richt de steven naar port Resolution. Het blijkt een prachtige baai, aan de voet van de vulkaan mont Yasur te zijn. Even is het ons niet duidelijk waar de jachtclub zou kunnen zijn. Verscholen in het groen op de steile helling, geen mondaine bedoening, maar een eenvoudige barak waar nu de vvw-nieuwpoortvlag hangt tussen vele andere wimpels.

Het is de volgende dag de afspraakplaats met Stanley. Hij zorgt dat we vervoer hebben naar de top van mont Yasur. De gidsen, of eerder begeleiding, zijn 3 meisjes op blote voeten en in T-shirt. Wat een verschil met onze lange broeken en windstoppers!
De rit is erger dan een woelige zee doorstaan...
Maar het loont de moeite. Terwijl we op de kale top naar boven klimmen gromt de vulkaan als een boos beest regelmatig onder onze voeten. Onvoorstelbaar, wij staan op de rand van de krater en zien vanuit de gloeiende lavahaarden, begeleid met grote stoomwolken, brokstukken meters de lucht invliegen. De fototoestellen klikken, maar de meest indrukwekkende momenten om vast te leggen moeten nog komen.
Wanneer de zon om 6 uur ondergaat, staat bij iedere eruptie de hele krater in een helse gloed. Sommige uitbarstingen zijn zo krachtig dat je achteruitgeblazen wordt door een drukgolf. Is dit nog wel veilig? Bangelijk is het in ieder geval. Jakke, die reeds maanden naar dit hoogtepunt van zijn reis uitkeek, is in extase!
Steven en Karin worden door een beroepsfotograaf als modellen gebruikt bij zijn fotoshoot. Wie weet, binnenkort staan ze op een reclamefolder voor deze attractie...
En we hadden nochtans het idee om de rest van de wereld niet te informeren over dit prachtige eiland... Goed fout bezig dus!
Nu ja, dan kunnen we er ineens bij vertellen dat we ook een baai zagen waar kleine haaien van op een klif gespot kunnen worden, dat er fantastische plaatsen zijn om te snorkelen, hagelwitte stranden, warmwaterbaden in zee, dujongs aan de kust en.... wanneer je wegzeilt bij het ochtendgloren, enkele bultrug walvissen zijn die opspringend hun witte buik tonen. Dit is tegelijk de snelste manier om de volledige crew uit zijn kajuit te schudden : Waaaaw!!

Wat we bijleerden op deze zeiltocht : enkel harde bewijzen tellen (ook voor simpele duiven), de wereld rond is, het zuiderkruis er nog staat, de wind altijd wegvalt als je de motor afzet, Steven zijn Frans steevast in het Engels beantwoord wordt, de pinten op Tanna duur zijn, er op île de Maré zelfs geen bier aan Jakke verkocht mocht worden (dieptepunt van zijn reis), dat er in de Pacific nu nood is aan een zelfhulpgroep voor vishaak gepiercde vissen!

En wat betreft onze missie ... opdracht volbracht. Alle cadeaus kwamen goed aan en werden enthousiast ontvangen. Karin D is nog steeds het zonnestraaltje naast Steven die, het moet gezegd worden, in gewicht dan wel verminderd is maar mentaal nog even sterk staat!

Voor ons zit de reis erop. Vanuit Nouméa (New Caledonie ) zijn wij huiswaarts gevlogen. Fantastisch dat wij dankzij jullie warme gastvrijheid van een stukje wereldreis hebben kunnen meegenieten.
Goede vaart!

Katrien & Karin M

maandag 22 augustus 2011

Fiji here we come !




Wij (Katrrien S en Karin M) vertrokken met een missie: in opdracht van alle vriendinnen Karin D op bus 5 zetten. Noodgedwongen moesten wij dus naar de Pacific afreizen…
Een hele vliegtuigreis, met een staartje: Steven liet ons vanuit Nandi (hoofdstad Fiji) nog een extra vlucht maken in een gammel vliegtuigje naar Savusavu (Vanua Levu). We werden met open armen en gejuich van Karin opgewacht, zonder twijfel waren we welkom! Dit wordt duidelijk de eerste “maidentrip”.
De WW lag geankerd in een prachtige baai, voor ons de eerste van zovelen. Maar eerst mee leren drijven op het ritme van de oceaanvaarders: niet lang na sunset in de kooi, met sunrise opstaan en daartussen genieten van de pracht die er te zien valt. Snorkelen in een aquarium, warm waterbronnen opzoeken, zondagse gezangen, spotten van vogels en flying foxs (reuzenvleermuis), cocktails drinken met frangipannebloemen in je haar…
Met de neus in de wind en vele zeil-uren later ankeren we in de Soso bay (Yasawa eilandengroep). In plaats van een beschutte ligplaats, blijken we in een surfbaai te liggen met dito golven. Karin D heeft Rarotonga visioenen. Iedereen een slechte nachtrust.
Om de hoek, tussen koraalriffen door varend, blijken we een goede ruil te doen. De Manta ray bay is de plaats waar men deze vriendelijke reuzenroggen kan spotten. Helaas, ze geven niet thuis wegens slechte windrichting. Wij vrouwen troosten ons met een minstens even interessante vondst: de Wilson van Tom Hanks, of het had toch gekund. Castaway eiland ligt hier vlakbij.
De volgende halte, Vomo island, tart onze verbeelding opnieuw. We hebben blijkbaar niet genoeg 5 sterren allures om de omzet van de bar te doen stijgen. Wie zou er in dit poepchique resort resideren? We duiken wel in het 5 sterren koraalaanbod. Alleen Jakke heeft een tot nu toe onopgelost snor-duikbrilprobleem. Iemand tips voor hem?
Na bevoorrading en uitklaring in Lautoka begint voor ons de enige langere overtocht naar wat volgens Jakke het hoogtepunt van onze trip zal worden : het eiland Tanna (Vanuatu).
We leren nog een extra ritme van de WW kennen: wachten om de 2 uur. Sommige gebeurtenissen kunnen de dagen of nachten kleuren: dolfijnen naast de boot, tonijn aan de haak, tonijn van de haak terug in zee (mental coaching van de sportvisser Steven dringt zich op), de grote vod (de spi volgens Jakke) die naar beneden valt, ene scheppen op tijd en stond,met gotcha elkaar vermoorden, de grote Bart Peeters kwis,…