zondag 13 februari 2011
De eilanden van Venezuela
Oo 21 januari verlaten Steven en ik Trinidad en varen naar Los Testigos 100 mijl ver of zo'n 20 uur varen. We vernamen nadien dat de Venezolaanse kust daar niet zo veilig is, maar dat hoorden we ondertussen van verschillende plaatsen en, hout vasthouden, het valt allemaal wel mee. We ankerden om 8 u 's morgens in de prachtige baai van Isla Langoleta: veel Fregatvogels, een paar huisjes van vissers, geen auto's, doch wel snachts een generator voor wat electriciteit. We spotten een paar schildpadden, dus een aanrader om te snorkelen. Op de 24e zeilen we verder naar Isla Margarita, 55 mijl of negen uur, en verkiezen de baai van Juangriego ipv de aangeraden doch drukke Porlamar. We waren wel de enige zeilboot tussen de vissers, maar opnieuw niets dan vriendelijke mensen . Nadeel was dat we alle officiele dingen in Porlamar moesten doen, maar daardoor zagen we ook nog iets van het binnenland. De 28e vertrekken we om 4u 'smorgens naar Isla Tortuga , 75 mijl ver, maar twee uur later zaten we vast in een gigantisch vissersnet. De Venezolaanse eigenaar hielp ons wel mee vrijmaken en door het vele snijwerk was er natuurlijk schade aan het net. Doch ze leggen het zonder zichtbare boeien en zonder ons te verwittigen, die ze toch zien aankomen. We zijn een snorkel en bril armer, maar dat was dan ook onze enige schade. We ankeren voor Playa Caldera, geen inwoners, maar drukbezocht met sportvliegtuigen tijdens de weekends. Vandaar naar Cayo Herraduro, opnieuw geen inwoners, prachtige stranden en prima snorkelen. Zo zetten we onze tocht langs de kust van Venezuela, maar zonder op het vaste land te komen , verder naar Los Roques> Een paar zotte dolfijnen vergezelden ons op de 100 mijlen lange tocht , om te ankeren in de baai van Gran Roque, een zeer gezellig dorpje zonder auto's , enkele possado's voor toeristen,veel ijverige pelikanen, lekkere mojito en de best pizza sinds jaren. Verdere eilanden waren Sarqui, Cayo de Agua en Aves de Barlovento, allemaal juweeltjes. Vandaar op naar de Nederlandse Antillen, die niet meer bleken te bestaan . Bonaire koos om een Nederlandse Provincie te worden, de andere twee zijn meer onafhankelijk. Alle drie zijn ze uitzonderlijk voor het snorkelen, niet te groot om er eens rond te rijden, uniek omdat je er flamingo's ziet, doch vol hollanders :).Nu liggen we in Aruba voor de oversteek van zo'n 400 mijl ofte drie dagen varen naar Cartagena. Een Columbiaanse stad met een wereldvermaarde geschiedenis, maar daar hopelijk binnenkort meer over. De watermaker heeft het begeven en het scherm van de laptop is gebroken, daarom geen foto's deze keer. Dit alles wordt echter verholpen in Cartagena en Panama (dank aan Deme daarvoor), waar Jean, en later Joris en Jan ons vervoegen om de Amerika's te kruisen .
donderdag 20 januari 2011
Happy family-boat in T en T
Op 6 januari is het dan eindelijk zover;een gelukkig weerzien met Soetie en Pieter.Zij zullen samen met Maarten en wij, 12 dagen meevaren in Trinidad en Tobago.Het ontvangst wordt al direct bezegeld met een lekkere mango-punch en locale happekes.Héééééééél gezellig!
De eerste dag ankeren we in Chacachacare;een desolaat eiland bij Trinidad maar wel puur natuur.Dan varen we naar Scotlandbay waar we onze eerste 'turtle'spotten bij het snorkelen.De volgende ochtend vertrekken we terug naar Tobago maar vorderen heel traag omwille van tegenstroom (4 knopen)en tegenwind, vermits we nu tegen de tradewinds varen.We krijgen wel het gezelschap van dolfijntjes en een 'brown boogy bird' (soort Jan van Gent).Om 22u ankeren we vlotjes in de Store bay bij Pigeon Point.Mooi maar toeristisch.Dan verder naar Castara bay;prachtige baai met mooie huisjes op de bergflank omgeven door een prachtige natuur.We wandelen naar de plaatselijke waterval en zwemmen in het verfrissende water.'s Avonds genieten we van een live optreden van een Steel Pan Band en African Drums,vergezeld van een gezonde vruchtenpunch à volonté en een heerlijke sunset om u tegen te zeggen.Met andere woorden,een top avond!
Na 2 dagen varen we naar Charlotteville en ankeren we in de Pirates Bay .Hier moeten we ons inklaren en bij het weggaan ook weer uitklaren.
In deze baai is het heerlijk om te snorkelen en we zien dan ook mooie vissen en enkele schildpadden,hé Pieter!
We besluiten om ook de oerwoud-wandeling aan te gaan naar Pigeon-Peak,de hoogste top van Tobago.Op handen en voeten en soms al zittend en glijdend lukt het ons toch om dit avontuur tot een goed einde te brengen.Onderweg 'ontmoeten' we een zwart-gele slang van 2 meter,zeer ijverige grote mieren en allerlei vogels.Ook de planten en bomen zijn heel indrukwekkend.
Dan moeten we helaas terug richting Trinidad van waaruit onze gasten vertrekken;Maarten naar Costa Rica en het koppeltje naar thuisbasis Leuven.
Het was superplezant en volgend jaar doen we dit zeker opnieuw maar dan wel ergens anders......
Momenteel zijn we dus terug met zijn tweetjes maar dat heeft ook wel zijn charmes.Na 4 dagen op het droge in Peaks-Marina (o.v.karweien zoals nieuwe anti-fouling op de rompen)in Trinidad vertrekken we morgen naar Los Testigos ,een eiland bij Venezuela,en verder via Isla Marguarita en de ABC eilanden naar Cartagena (Colombia)waar we op 2O februari het gezelschap krijgen van Jean.
Kortom, niet tegenstaande wat oorproblemen, veel muggebeten , zweet- en regendruppels gaat alles naar wens. We zijn de vijfduizend mijl gepasseerd en zes maanden of een vierde van onze beschikbare tijd onderweg. We beseffen ten volle dat we gelukzakken zijn. Hete groetjes aan iedereen!
donderdag 6 januari 2011
De grote oversteek
Beetje verslag van Maarten's eerste oversteek, het matroosje mag de blog aanvullen:
canarische - cape verdie
Een dag na aankomst zijn we vertrokken in Las Palmas . Tijdens die tocht, met niet zo veel wind, heb ik twee keer moeten overgeven en heb ik me dus twee dagen niet goed gevoeld. 's Nachts deden we nog een lange broek aan en minstens een trui, soms ook een jas. Tijdens deze oversteek, die 8 dagen duurde (waardoor mijn zeeziekte nog meeviel), zagen we dolfijnen (uit het filmpje) en een hele hoop vogels, voornamelijk stormvogeltjes. Eens in kaapverdië kwamen we aan in Mindelo, grootste stad van het eiland San Vicente. Het stadje stelde niet veel voor, maar we konden er wel op restaurant gaan, wassen, de boot kuisen, tanken, discussieren, inkopen doen, ... Daar ben ik trouwens ook naar de kapper gegaan voor de prijs van 2 euro. Ik moet wel eerlijk toegeven dat mijn haar niet overal even lang geknipt is. Daar zagen we trouwens ook twee roofvolgels die volgens mij visarenden waren.
Cabo Verde – Tobago
We vertrekken 12 december uit Mindelo met de vliegende vissen (die weigeren te vliegen wanneer ik de camera uithaal) voor ons uit springend en een stevige wind van achter. Die eerste dag halen we ook voor de eerste keer 11 knopen op de wind alleen, waar we tijdens de eerste trip een gemiddelde van 5 knopen vaarden, meestal met motor. Tijdens deze trip zien we verscheidene vogels, waaronder de fregatvogel, de douglas (of noorse) stern, kleine jager en opnieuw de stormvogel. Hier zien we ook een groep grienden of kleine potvissen (zijn het niet zeker) en ik zie een walvis (de rest was te laat). Door het spuitende geluid van de walvis had ik hem opgemerkt, de rest heeft noch de ogen, noch de oren om hem snel genoeg te zien,en na het naar adem happen van het beest, verdwijnt het ook voor een half uur onder water, vandaar dat je geluk moet hebben om hem te zien.
Op deze tocht vieren we ook kerst, waarbij Marc zorgt voor de cadeaus en Ewald voor plastronnen uit karton. Deze dag is ook de eerste sinds het vertrek waarbij ik mijn baard trim! Tijdens de lange overtochten dronk ik geen alcohol en at ik niet veel, maar voor kerst kon er toch een pintje af. Op de overtocht eten we trouwens elke ochtend zelfgemaakt brood, die één van ons afwisselend een dag op voorhand maakt. Af en toe mislukt dit ons en bijgevolg eten we dan brood wat niet gegist is, wat wil zeggen een brood, de grootte van twee vuisten, wat een kilo tweehonderd van gewicht heeft. Dit is dan ook het eerste waar ik een degou van krijg. 's Nachts hebben we trouwens ook een wacht van twee uur, wat doorloopt tijdens de dag. Dat wil zeggen dat je acht uur kan slapen en twee uur op moet, wat elke keer andere uren zijn. Dit is best leuk, want tijdens deze wachten heb ik wat aan astrologie gedaan en ken ik nu super veel sterrenbeelden!
We hebben ook verschillende vissen aan de haak geslaan,waaronder dorade (vis met weinig smaak), rode tonijn (super lekker!) en een grote gestreepte, voor ons onbekende vissoort.Het was altijd een sensatiemoment wanneer de rotor van de vislijn begon te ratelen;” wat hebben we deze keer gevangen?”Ook het schoonmaken en versnijden van de vis was een hele onderneming maar werd uitgevoerd met veel deskundigheid!
Deze tocht duurde 17 dagen en op 29 december zetten we voet aan wal in Tobago, meer bepaald Scarborough (de hoofdstad ). We ankeren tussen wat vissersboten ,een ferry en een groot cruiseschip!. Zoals altijd op nieuw land moeten we ons eerst gaan 'inklaren'. Wat wil zeggen dat we het wettig maken dat we van dat moment in dat land verblijven. Na het inklaren doen we het tweede dat we altijd doen en dat is op café gaan. 's Avonds gaan we dan een pizza eten bij een Italiaan. Het volk in Tobago spreekt engels (was laatst een engelse kolonie) en is zeer vriendelijk. Toch is er iets mis aan dit alles, ze leven een beetje afrikaans, de prijzen zijn als in België en het is in de caraïben. Dat alles is een raar gedoe. Bedelaars zie je er bijna niet, maar het is ook niet echt proper.
Tobago - Trinidad
Na Scarborough varen we naar een baai in Tobago, genaamd Mt Irvin Bay. Hier vieren we dan ook Nieuwjaar; Marc, Ewald en ik op het strand, nadat we met zijn allen aan boord gegeten hebben. Mam en pap waren al in bed gekropen. Ik had die dag ook al met het boordfietsje een derde van het eiland rondgepeddeld. Het is hier zeker 27 graden en er zijn geen fietspaden, wees er maar zeker van dat Nederland een leuker fietsland is. Nieuwjaar op dat plaatsje in Tobago stelt niet veel voor, geen feestgedruis. Na wat drinken en sporadisch een vuurwerkje, telt iedereen af op een ander tijdstip. Nadat we allen eens zijn dat 12u toch gepasseerd is, begint een livebandje te spelen met de plaatstelijke rasta DJ, van wie de installatie andere boxen heeft, geplaatst naast die van de artiesten. Wat resulteert in een kakafonie van klanken. Wanneer een van de twee dan ook nog eens special effect geluidjes op zijn klankbord maakt, is het hek helemaal van de dam. Lang hebben we het er dus niet getrokken. Bij deze dan ook van heel de crew een gelukkig Nieuwjaar gewenst, voor allen die dit lezen.
Op de eerste dag van het jaar trekken we naar een andere baai en daar blijkt het zeer goed snorkelen te zijn. Onder water een beetje vis kijken en zwemmen waar je wil. De meest opmerkelijke vissen die we reeds gezien hebben zijn een Mureen en een pijlstaartrog.
De nacht van 4 januari dan naar Trinidad gevaren (12 u) en Marc en Ewald de 5e ’s middags uitgezwaaid. Morgenavond verwachten we Soetie en Pieter die 1O dagen met ons gaan meegenieten van deze mooie natuur……
(Ook Karin heeft haar bijdrage gedaan, dank voor de spelfouten te neutraliseren en de tekst wat vrouwelijker te maken)
El Captain:
Veel ,buiten een dankwoord moet ik er niet meer aan toevoegen. Dank aan allen die er mee met ons ingeloofd hebben, we zijn al een vierde onderweg wat vliegt de tijd !Dank aan alle opstappers tot op heden en vooral aan de de laatste drie , Ewald ,Marc en Maarten, voor de ambiance, de wachten en vooral het prachtige samenzijn. 19 dagen onafgebroken op 90M² , we dachten dat het moeilijker was, maar met deze bemanning kon het niet stuk. En ook dank voor alle nieuwjaarswensen van uit alle hoeken van de wereld en de massa's vanuit het thuisfront.
Nu even chillen in familieverband en dan op naar Panama via Carthagena, wij kijken er weer al naar uit!
vrijdag 10 december 2010
Zijn ondertussen op de Kaapverdische eilanden beland. Onze Maarten, Ewald en Marc stapten aan boord in Las Palmas. Na zeven dagen varen, met prachtige sterrenhemels en vele zotte dolfijnen, bereikten we Sao Vicente , het voorlaatste eiland richting west. Ewald en Marc de vissers, vingen twee tot nadere kennis, onbekende vissen van meer dan een halve meter lang. Eén aten we op, de andere lieten we , weliswaar dronken, weer los. We vernamen namelijk dat je die beesten wat pure alcohol moet voeren opdat ze rustig zouden worden. Vermits we geen korte drank drinken tijdens het varen konden we deze daar aan spenderen, maar het maakt de vis niet goedkoper natuurlijk. Marc kopt de vliegende vissen van links naar rechts, ze vliegen gewoon op zijn hoofd. Nu Ewald: veel geleerd: in tegenstelling tot ons heeft alcohol een kalmerend effect op een vis aan de haak. Wat wijn in zijn muil en hij berust zich in de voorbereidingen tot in de pan; Steven is soms heel aangenaam als hij erop let en kan inderdaad niet stilzitten, de kaapverdische kappers kennen weinig van esthetica maar Marc die er nu net van terugkomt beseft het nog niet door de ferme klap van een vliegende vis tegen zijn kop. Blij ook dat Maarten en Karen het geolied team compleet maken. Marc nu: de afstand Las Palmas - Kaap Verden is 850M. Doordat de wind niet uit de juiste hoek waaide hebben we er 7 etmalen over gedaan i.p.v. de 5/6. Doch, door de goeie sfeer aan boord en éénmaal in het ritme van de zee, was zeker niet te lang. Een dag aan boord bestaat, uiteraard, uit wachtlopen. Elke wacht bestaat uit 2 uur en daarna 8 uur rust. Rust is aan boord van de White Wizard een relatief begrip. Elke dag wordt er gezorgd voor het verse dagelijks brood, lezen, zonnen, vissen en, niet onbelangrijk, de dagelijkse technische karweien die aan boord moeten gebeuren (dit toont aan dat een boot niet 100% ok moet zijn om een dergelijke te ondernemen).
Groetjes aan allen in België, ik denk aan jullie en als je ooit een tocht van dergelijk formaat wilt ondernemen... niet uitstellen.. nu doen!
Groetjes aan allen in België, ik denk aan jullie en als je ooit een tocht van dergelijk formaat wilt ondernemen... niet uitstellen.. nu doen!
dinsdag 30 november 2010
Tenerife- Las Palmas
Hola iedereen,
zoals wij reeds schreven;plannen zijn er om gewijzigd te worden;onze vaart van St.Miguel naar Gran Canaria verliep minder vlotjes dan gepland.Veel wind,woelige zee en daar aangekomen nergens plaats in de jachthavens om aan te meren.Daarom direct teruggekeerd naar St.Miguel na dringende telefoontjes om Stevens'vluchttickets en die van mijn 2 vriendinnen te wijzigen; Tenerife Sur i.p.v.Gran Canaria!Gelukkig is dit allemaal gelukt en heb ik enkele heerlijke dagen beleefd met Isabelle en Hilde.Leuk om nog eens alleen onder vrouwen te zijn!
Op 24 novmber doen we dan een tweede poging om in Gran Canaria binnen te geraken na telefonische reservatie.Port Mogan wordt onze eerste optie en blijkt een leuke omgeving te zijn (zie pizza foto).Gezellig stadje maar wel heel toeristisch.
Omdat de weerberichten voor de volgende dagen minder gunstig zijn en we niet echt beschermd liggen in deze jachthaven,besluiten we om na 2 dagen door te varen naar Las Palmas,de hoofdstad van Gran Canaria.
Ondertussen liggen we hier al enkele dagen en hebben vannacht een stormpje voelen passeren;ik heb in elk geval weinig geslapen!Steven beter, hij was naar de voetbalclash, tussen Barcelona en Madrid gaan kijken tussen enthousiaste Barcelona supporters.
Morgen verwachten we de rest van onze bemanning(waaronder onze Maarten!)en daarom hebben we gisteren en vandaag inkopen gedaan voor onze oversteek;eten en drank voorzien voor 5 mensen gedurende 4 weken.Dit is niet zo evident en je moet het dan ook nog een plaats geven op de boot!Maar het is gelukt en we zien er naar uit om met Maarten,Ewald en Mark dit avontuur aan te gaan.
Omdat het hier overdag nog altijd 30° is zijn wij niet echt in kerststemming,maar wij wensen jullie en alle vrienden en bekenden heel gezellige kerstdagen en een super gelukkig 2011!Hou jullie goed,zorg goed voor elkaar en tot volgend jaar.....
Dikke zoenen en knuffels van de bemanning!
zondag 14 november 2010
Ondertussen zijn Johan, Christian, Lieve, Ollie en Stefaan al weer weg. De oversteek van Lagos naar Fucnhal, Madeira, was in het begin nogal ruw, maar het weer verbeterde . We zeilden drie nachten en dagen, vertrokken op 25 oktober en de 28e ankerden we na 500 mijl in de baai van Funchal. We waren oprecht blij met wat assistentie, de nachten met zeven zijn aangenamer dan die met twee, gezien je elkaar dan alleen maar tijdens de wisseling van de wacht ziet. Ons gezelschap was echter meer dan assistentie, de maaltijden en aperitief werden naar een zeer hoog niveau getild. Tevens hadden we Stefaan paté die , wegens grote interesse en lichte noodzaak, steeds op uitkijk stond. Zo zagen we , niet overdreven, tientallen dolfijnen tot vijftigtal samen, van tuimelaars tot grienden, spuitende walvissen, schildpadden en haaievinnen, dachten we. Twee kwikstaartjes vaarden een heel stuk mee en zorgden dan ook voor de nodige animatie telkens ze dachten hun behoefte te moeten doen. Madeira is echt wel de moeite, de mannen huurden elk een motor en de dames gingen het eiland verkennen met een toeristische bus. De botanische en tropische tuinen waren indrukwekkend. De oude stad Funchal is prachtig, de jachthaven is het echter niet waard. Oude aftandse douches en toiletten, wel vriendelijke mensen, maar dat was het. Jammer toch voor een haven die velen aandoen voor de oversteek.
Zaterdagmiddag 30/10 waren we terug met ons tweetjes, wachtend op beter weer voor de drie dagen durende overtocht naar de Canarische eilanden. Omdat het begon te waaien met de nodige swell erbij, vluchtten we de jachthaven binnen. Na drie dagen , op 4 november, zetten we aan rond 14 u richting Tenerife. Ondanks vier verschillende positieve weerberichten, bleef het de ganse 36 uur zes beaufort met een woelig rotzeetje. We waren er dan wel vlugger dan verwacht en ankerden, omwille van het tijdstip (3 uur 's nachts) in de baai van Puerto de la Cruz. Niet te verwarren met de hoofdstad Santa Cruz. Na een korte nacht lichtten wij het anker richting Santa Cruz, om Nele op te halen. Stevens zus zal zes dagen meegenieten van de Canarische . De door de overheid uitgebate jachthaven Marina Atlantico, is te mijden. Wel midden in de stad, maar duur omdat je, in tegenstelling tot de vele privé jachthavens, een taks moet betalen van 70 euro, per tien dagen, vanaf de eerste dag. Dus na één nacht weer op weg om te ankeren in de baai van Abona. Pat en Christel Smet, ex olympiër, op dezelfde spelen van Steven in Barcelona, woont op Tenerife en hielpen ons aan wat nuttige ankertips, BBQ , cava , wijn en zelfs Duvel. Toch leuk als je zowat overal een bekende tegenkomt. Daarna naar de jachthaven van San Miguel, om de boot eens goed te kuisen . Vandaar op 9 november naar het eiland La Gomera. Ankeren in een baai met moeilijk uitspreekbare naam en een holbewoner in één van de vele rotsen . Tijd en plaats om de romp eens te kuisen. Aangroei heb je dus altijd, en regelmatig kuisen is de boodschap. Volgende nacht geankerd in de baai van Santiago, in de buurt van een eenvoudig doch prachtig strandcafé met restaurant. Gezien onze interesse voor Colombus moesten we naar San Sebastian, de hoofdstad van La Gomera met de casa Colon, waar hij ooit zou gewoond hebben. Enige zekerheid is echter dat Chrtistoph daar aan land is gegaan voor de oversteek, maar voor de rest, net als de mensen van het museum, heeft hij daar niets gedaan. Dus voor de geschiedenis van Colombus moet je er niet zijn, maar de prachtige huizen en het archeologisch museum maken van deze plaats een must. Pat kwam er aan boord en op 12/11 vaarden we, zeilen zou de waarheid geweld aandoen, terug naar San Miguel. Morgen varen we richting Gran Canaria, alwaar Isabelle en Hilde ,Karin komen gezelschap houden, vermits Steven op en af gaat naar het thuisfront. Wat bijwerken heet dat.
donderdag 21 oktober 2010
Porto - Lagos
Deze afstand lijkt en is eigenlijk niet ver in mijlen, maar had beloofd om zoveel mogelijk Portugese jachthavens of ankerplaatsen aan te doen. Martinho,eigenaar van de marina van Lagos, is namelijk voorzitter van de Portugese jachthavenfederatie en een goede vriend. Ik had hem beloofd een analyse te maken.
Eerste haven na Porto was Aveiro, met de veelbelovende tekst, Venetië van Portugal. Niets is echter minder waar, je ankert in de baai van Jacinto, wat op zich niet slecht is, maar daarna heb je een uur nodig om via overzet en bus in Aveiro te komen. Er liggen inderdaad wat kanaaltjes , waar je als toerist kunt op varen met zo'n typische en mooi gekleurde mosselschuit. Neem één tiende van Brugge , met Venetië wil ik het niet vergelijken , en je hebt het. Doch ons verblijf daar werd onvergetelijk door het bezoek van Sigrid, die in Porto moest zijn voor business. Heel gezellig...
Na twee nachten in die baai wegens bovenstaande gegronde reden, richting Figuera Da Foz. Daar moet je dus niet zijn. Je wordt ontvangen door de politie die vraagt om eerst aan hun kade te gaan liggen, waarna je naar de jachthaven kunt varen. Met aflandige wind van zo'n 25 knopen en drie toekijkende, doch nietsdoende flikken, niet echt een pretje. Het kappersbezoek heeft echter veel goedgemaakt. Ere wie ere toekomt, 1 uur voor 8 euro, en voor zover mogelijk met mijn kop, prachtig geknipt.
De volgende stop in Nazare was dan weer top of the bill. Je ligt wel in de middle of nowhere, maar het dorpje is prachtig en het hoger gelegen Sitio nog veel mooier. Opnieuw zeer vriendelijke mensen en een goedkoop restaurantje met het mooiste uitzicht tot nu toe . Dit maakt van Nazare één van de top tien.
Het moest er van komen , nu naar Lisabon. Een vaart van 68 mijl tegen stroom en wind maar met plotseling het gezelschap van een minky wale,een kleine walvis.We hebben dan ook de Cabo de Rocca gerond,het meest westelijke punt van Europa. Bij zonsondergang geankerd in de baai van Cascais,( gekend als de duurste jachthaven behalve als je ankert zoals wij). Daarna, wegens stormwaarschuwing naar Oeiras, vijf mijl verder op de Taag. De stormwaarschuwing was terecht. Blijkbaar toonde men zelfs beelden op de vlaamse tv.Het zeeniveau was abnormaal hoog o.v. springtij en stormwind De golven sloegen over de muren en de bevestigingspalen hadden slechts 15 cm overschot. We hoorden dat ze in Cascais alle boten moesten verlaten .Dit gebeurt blijkbaar slechts één keer per jaar, vanaf heden twee keer.
Voor wie nog nooit in Lisabon was, natuurlijk is er veel te zien .Wij hadden het echter al een paar keer mogen bezoeken, doch de omgeving is ook mooi. Sintra bijvoorbeeld is een aanrader. Openbaar vervoer in Portugal is puik geregeld en, vooral vergeleken met onze tram, goed en goedkoop.
Na vijf nachten opnieuw op weg, nu naar Sesimbra. Opnieuw niet slecht, maar de vaart erna, naar de Prahia de Portinho, uitmuntend. Een ankerplaats midden in een natuurgebied en een gedenkwaardig mariene museum. 's Ochtens wachten tot de mist weg is om daarna naar Sines te varen. Tussen Lisabon en Lagos, is dit de laatste mogelijke stopplaats. Va een museum gesproken, Vasco de Gama, is er al dan niet geboren, het mooiste wat we al gezien hebben omwille van de audio visuele voorstelling. Hierna volgt een tochtje van 13 en een half uur, net na meest zuidelijke de hoek van Portugal, Cabo de san Vicenta , de baai van Baileera. Deze ligt in het dorpje Sagres, een van de meest bekende bieren van Portugal. Van hier is het slechts 13 mijl naar onze laatste stopplaats op het Europese continent, namelijk Lagos. We liggen hier nu, ongelooflijk rustig, tussen verschillende nationaliteiten, waarbij de overwinterende engelsen de overmacht uitmaken. Dat zie je niet aleen aan de vlaggen, ook aan de bezetting van de voornamelijk Engels getinte bars. Lagos is echt een aanrader, prachtig klimaat en dito omgeving. 's Nachts wordt het nu berekoud met 7 graden, maar overdag haalt het kwik hier zo'n 28 graden. Niet slecht vergeleken met wat we horen van het thuisfront. Zondag komen er vrienden op en varen we naar Madeira. Het wachten is nog steeds moeilijk alhoewel er slechter dingen zijn des levens.
Abonneren op:
Posts (Atom)
